Over mezelf

Ik ben Laura. Millennial mama van twee temperamentvolle zoontjes (2019 & 2022) die in Duitsland via een buikgeboorte op de wereld kwamen. Na lange tijd ben ik opnieuw woonachtig in België, in het mooie Waasland.

​​​​

Als kind was ik al onstuimig, vrijgevochten en creatief, en overal onafhankelijk en zelfvoorzienend. Oorspronkelijk kom ik uit Brasschaat, maar het grootste deel van mijn leven woonde ik buiten België. En ik paste me overal aan, kwam altijd weer op mijn pootjes terecht. Tot ik moeder werd in 2019, na een moeilijke zwangerschap en een traumatische bevalling. Ik bleef een jaar bij mijn kindje thuis voor ik terugkeerde naar de corporate wereld, waar het weinige dat ik nog in mezelf herkende verder verdween.

In 2022 werd ik terug moeder, na opnieuw een zware zwangerschap en een traumatische bevalling, en toen zocht ik eindelijk hulp. In 2023, zes maanden na de diagnose van een langdurige postpartumdepressie, besliste ik dat ik niet langer mijn bevallings- en postpartumervaringen als last wou zien. En omdat terugkeren naar de wereld waarin je moet werken alsof je geen moeder bent, of moet moederen alsof je niet ook werkt tegen elke vezel in mijn lijf inging, zei ik de ratrace definitief vaarwel en koos bewust voor een pad waarin ik constructief positieve verandering kon aanbrengen terwijl ik ook nog "mama" kan en mag blijven.

Na mijn opleiding tot postpartum doula toonde zich een richting, waar ik telkens een dieper en breder pad maak, met steeds weer een nieuwe vertakking. Zodat ik er kan zijn voor vrouwen, hen zien, horen en dragen in hun matrescence, de overgang naar het moederschap. Zodat ze in de meest transformatieve en kwetsbare fase van hun leven nooit het gevoel hoeven hebben dat ze er alleen voor staan, dat ze niet genoeg doen, of dat ze op welke manier dan ook aan het falen zijn. Zodat ze niet "op" hoeven te zijn. Maar ook: met aandacht voor de partner en diens belevenis/rol, want deze wordt ook vaak onderschat.

De postpartumrealiteit is chaotisch, krachtig en rauw. Als ik op voorhand geweten had dat tussen de horrorverhalen en de roze wolk zich een andere werkelijkheid bevond,  had ik misschien zachter kunnen zijn voor mezelf. Begripvoller voor al wat mijn lichaam wél deed. Geduldiger met de aanpassing naar de nieuwe realiteit, voor iedereen. Vroeger hulp durven zoeken. Ondersteuning als noodzaak en geen zwakte erkennen.
Want weet je... Dit is meteen de eerste levensles voor onze kinderen: hoe jij voor jezelf zorgt en laat zorgen, en de tijd en ruimte die je hiervoor claimt zijn een voorbeeld voor hen later: jouw lichaam en jouw gezondheid zijn essentieel, grenzen aangeven en hulp inschakelen een kracht.   
 

Dus voor mezelf 7 jaar geleden, en voor alle mama's die ik nog mag ontmoeten:

​

Let's be part of the change we want to see in the world.